Voorwoord
Mijn inspiratie komt voort vanuit mijn kijk op de wereld, mijn bouwkundige verleden en kennis van de kwetsbare medemens. Mijn facinatie voor ritmes in constructies, bouwwerken, bouwplaatsen met uitstekende steigerbuizen, steigerplanken, gele hijskranen, groene zeecontainers, bruggen in aanbouw, verkeersborden, hekjes en schuttingen. Daar binnen functioneert de mens die kwetsbaar is d..m.v houding, uitdrukking, communiceert met zijn omgeving, communiceert met elkaar. Of juist niet communiceert op de manier zoals wij gewent zijn.
Men moet voor het mode beeld mooi en slank zijn, een carriere hebben en geld verdienen. De modellenbureaus schieten uit de grond, de mens aan de rand van de samenleving wordt in een verdom hoekje gezet. De sociale werkplaatsen moeten bezuinigen, steeds meer mensen komen achter de geraniums te zitten. Maar kom je bij de Ikea dan kom je de hele samenleving tegen. De man in pas, de vrouw met een handicap, het gezin met kinderen tot de bijstandsmoeder met boodschappentas. Allemaal zitten ze aan het ontbijtje van 1 euro. En dat intrigeert mij nou, hier kijk ik naar. Van dit alles maak ik mijn eigen verhaal, mijn script van de werkelijkheid.
De constructies worden door mij omgebouwd naar een structuur van vlakken, lijnen en ruimtes waar binnen de mens een rol vindt. Ze zijn de figuranten van het script. De ene keer pasteus neergezet en de andere keer heel mager naar gelang de beeldtaal nodig heeft. Dan weer chaotisch in een weerval van lijnen en vlakken, dan weer in een rust met weinig afleiding. Het script bepaalt wat nodig is. Het script bepaalt ook wat de drager moet zijn. De ene keer een opgespannen doek, dan een metaalplaat of een heldere acrylaatplaat of een doek samengesteld uit meerdere doeken vergroot met houten raampjes of gaten in het midden.
Zelf vind ik dat ik binnen de schilderkunst een expressionist ben waarbij ik de figuratie niet schuw en de grens van het (on)mogelijke opzoek. Ik zoek de grens van het perspectief en beeldtaal op. Ik balanceer op de rand van wat schilderkundig als normaal wordt aanvaard, wat schilderkundig geaccepteerd wordt.
Jolanda Roelofs
's-Hertogenbosch, September 2012